this weblog is registered by saba

if you want to continue to write here send an email to saba

این هوا را می بینید؟
نه سرد بودنش معلوم است نه گرم بودنش...
آدم میماند لباس های گرمش را از ته کمد بیرون بکشد
یا با همان لباس های تابستانی اش سر کند...
نتیجه ی این بلاتکلیفی هم چیزی جز سرما خوردگی های وحشتناک نیست...
دوست داشتن های ما هم چیزی شده شبیه این حالِ بلاتکلیف هوای پاییزی.
نه درست و حسابی میمانیم
نه مثل آدم از زندگی شان میرویم.
نه عاشقیم نه دوستِ صمیمی،
یک "بلاتکلیفیم"
یک "دوستِ معمولی"...
حالا نتیجه ی این دوست داشتن های بلاتکلیف چه باشد
خدا میداند...

دردهای نیمه شب را نخورید...نَجوید...قورت ندهید...دردهای نیمه شب دفع نمی شود...روی دل می ماند...قلمبه می شود...پیاده روی های تنهایی آن را هضم نمیکند...جذب بدن می کند...زیر باران رفتن آنرا نمی شوید...باران به آن آب میدهد...ریشه میزند در وجودت...از انگشتان پایت شروع به بالا آمدن میکند و باز نیمه شب که می شود شبنمش از چشمانت سرازیر می شود...دردهای نیمه شب را قورت ندهید...دردهای نیمه شب دفع نمیشود... پ ن : کمتر کسی میتونه بفهمه وقتی دلتنگی فقط اشک میتونه ارومت کنه !